De Groene Leguaan, Iguana Iguana, is een grote groene hagedis. Een volwassen mannetje wordt zo'n 120 - 140 cm lang, met een kop-romp lengte van 45-55 cm en een gewicht van ongeveer 2,5 - 3,5 kg. Een vrouwtje wordt iets kleiner, ongeveer 90 - 100 cm met een kop-romp-lengte van 35 - 35 cm en weegt ongeveer een kwart minder. Het verschil tussen mannetje en vrouwtje is bij volwassen dieren goed te zien. De kop van de mannen is duidelijk forser en de keelwab een derde groter.
Nog duidelijker is het verschil bij de grotere rugkam, waarvan de stekelvormige schubben veel groter zijn bij mannetjes, en soms wel 5 cm worden. Ook de vorm van de kam is anders. Bij het vrouwtje is deze in de nek het hoogst en bij het mannetje over de hele rug vrijwel even hoog.

De leguaan heeft net als ons een skelet met een ruggengraat, ribben en dergelijke. Spieren en pezen aan dit skelet zorgen voor de beweging en dit werkt mechanisch ook allemaal net als bij ons. De verschillende organen al hart, longen, maag en dergelijke worden bij dit framewerk gehouden door een omhullende huid. De werking van de verschillende organen en ook de bloedsomloop is wel wat anders, vooral simpeler. Het principe is gelijk, maar de uitvoering is wat minder ontwikkeld.

De Groene Leguaan is koudbloedig omdat het niet van binnenuit het lichaam op temperatuur kan houden. De leguaan regelt dit wel zelf, maar dan door een warmere of koelere plek op te zoeken.
Een ander verschil is dat het hart vrij eenvoudig is en niet zoals bij ons het zuurstofrijke bloed uit de longen van het bloed uit de retourleiding kan scheiden.

De spijsvertering is in grote lijnen ook weer gelijk maar net even simpeler. Zo heeft de leguaan geen aparte uitgang voor de urine, dus wel nieren maar geen blaas en het overtollige vocht, hetgeen wij uitplassen, gaat bij hen via dezelfde uitgang als mest.

De leefomgeving is het laaglandbos. De Groene Leguaan is overdag actief in bij voorkeur flinke, hoge bomen. Ze zijn daarbij behoorlijk honkvast. Zolang de boom de leguaan van voedsel kan voorzien, blijft hij in dezelfde boom. Jonge dieren leven vooral in struikgewas.
In de morgen zoeken de dieren vaak door zon beschenen plaatsen op. De rest van de dag verhuizen ze voedselzoekende tussen zon en schaduw, om op te warmen of af te koelen.
Door veelvuldig niesen sproeien ze een zoutafscheiding weg. Dit is dus geen verkoudheid maar een onderdeel van de stofwisseling en waterverhuishouding.

Hoe dicht de dieren op elkaar leven, hangt een beetje af van het voedselaanbod. Onder normale omstandigheden zitten er in het ongeveer 0,8 hectare grootte territorium van een volwassen man, vier tot zes vrouwtjes en èèn tot drie halwas mannetjes.

Door middel van lichaamstaal communiceren de leguanen met elkaar. De drie belangrijkste manieren van lichaamstaal zijn: zoor hun lichaam op een bepaalde manier te stellen, bewegingen met de poten en kopbewegingen.

Door het lichaam te draaien, op te blazen of zijdelings af te platten wordt het zij-aanzicht zo groot mogelijk en imponeren hun concurrenten.
Het in de lucht krabbelen van de voorpoten geeft een duidelijke afwijzing van de soortgenoot aan. De ogen zijn hierbij gesloten.

Bij de kopbewegingen zijn vier vormen te onderscheiden, de "Head Jerk", "Schudder", "Roll" en "Signature Bob".

De "Head Jerk" is een serie verticale kopknikken. Dit is geen sociaal interactief signaal. Waarcshijnlijk probeert hij een beter beeld van de omgeving te krijgen.

De "Schudder" is een snelle schokkering, maar vlak knikken met een volledig opgezette keelwab. Deze wordt vooral op afstand gebruikt bij contact tussen mannetjes en vrouwtjes op een afstand van minder dan drie meter.

Bij de "Roll" heft de leguaan de kop onder een hoek van 45° omhoog en voert een in deze houding een aantal zwaaiende draaibewegingen om de lengte-as uit.

De "Signature Bob" is een heftige kopknik waarna een hoge houding wordt aangehouden, gevolgd door een serie kleinere kopknikken. Vermoedelijk is deze serie een signaal van verbondenheid en indentificatie met de soort of groep.